Bir gün işten çıkmıştım, müthiş de yorgunum otobüse bindim.
Arkaya doğru ilerlemeye başladım. Yanımda bir adam duruyor. Ben de demire tutunuyorum.

Birden farkettim ki yanımdaki adam ikidebir yüzüme tuhaf tuhaf bakıyor.

Ben de ufak ufak sinirlenmeye başladım. Adama gıcık gıcık bakıyorum.

Otobüs hızlandıkça demir sallanıyor tabii ben de. Bu arada da içimden şu otobüsleri harap etmeden kullansalar olmaz, demirlerin bile canına okumuşlar diye söyleniyorum.

Hayret bir şey adam hala yüzüme tip tip bakıyor. Neyse adam zile bastı ve ben rahatladım inecek diye...
Adam inmez ben beklerim adam hala yüzüme bakıp duruyor.
Ben hala bekliyorum insin diye.
İkimizin de siniri, tepemize çıkmış...

Adam yüzüme sinirli sinirli bakıp;
- Hanımefendi, elimdeki boruyu bırakırsanız inmek istiyorum demez mi?
Tam bir şok yaşadım...
Meğer otobüsün demiri diye adamın elindeki boruyu tutuyormuşum.
Hatta adamcağız beni kaç durak taşımış.

Adam inince yakınlarımda bulunan herkes gülmekten şişti.
Bir delikanlı da espriyi patlattı:
-Bayan demiri bırakmasaydı adamcağız eve gidince şöyle diyecekti;
"Hanımmm koş bak borularda promosyon başlamış... Bir tane alana yanında bir hatun veriyorlar..."
Hiçbirşey umurumda değildi, bende bastım kahkahayı...