Kars'ta bir yerel TV halkın arasına karışarak gündelik hayata dair röportajlar yapıyor.
Muhabir, yaşlı bir amcaya mikrofon tutup soruyor;
-Nasılsın dayı, eyi misen?
-Şükür oğul, cani taşirem, eyiyem, çoh eyiyem.
-Halin, keyfin, sağlığın da eyi midir?
-Eyidir, he, çoh eyidir.
-Şehirden, hizmetlerden memnun musun?
-Nası söz!
-Validen, kaymakamdan, belediye başkanından?
-Heç ele olar? Bizim agzımız dövlete ne diyebilir.
-Yani memnunsun.
-Allah dövlete millete, kaymakam bege, bölediye başganımıza zeval vermesin.
-Memnunsun?
-Dövletimiz, kaymakamımız, başganımız, şanlı ordumuz başımızdadır, her ne olursa bir fiil o dakika yanımızdadır. Ben vatanıma nası serzeniş ederem?
-Amma, benim derdim başkadır.
-Allahına gurban dayı, söyle nedir?
-Doksan sene önce buraya Ruslar girdi ya?
-He girdi.
-Hani bu belediye binalarını, okulları, çeşmeleri,istasyonu, yolları, kaldırımları Ruslar yaptılar ya?
-Rus işgalinde yapıldı degil mi dayı?
-He...
-Hec benim dövletime, milletime sözüm olur mu?
Ben aha bu Rusların avradını seviyim, *
Doksan sene önce bu kaldırımları, caddeleri yapıp gettiler,
bir gün olsun bi kere Kars'a gedek, yollar bozuldu mu, kanallar tıkandı mı demediler,...
İnsan bi gelir de bakar buralara, heç beyle olar mı?!