Vakti zamanında, İstanbul'da Sarayburnu ile Büyükada arasında 2 kişilik
kayığıyla bir nevi taksicilik yapan Ali isminde yiğit mi yiğit, yakışıklı mı
yakışıklı , çapkınlığıyla da dillere destan bir kayıkçı varmış.
Müşterileri çoğunlukla son vapura yetişmesi asla mümkün olmayan, Büyükada'da ikamet
eden Kumkapı meyhanelerinin gayrimüslim konsomatisleriymiş.
Konsomatis dediysek, sakın ola umumi kadın ile karıştırılmaya...

Dönemin konsomatisleri, efkar dağıtılan meyhane ve pavyon sofraları müdavimlerini daha ilk kadehi yudumlamadan sarhoş edecek kadar güzel ve bir o derece de namuslularmış. Müşteriyle ilişkileri, sadece ve sadece müessesenin onları kolayca sövüşleyebileceği kıvama kadar sarhoş etmekmiş.

Lakin bu kadınlarin ortak yanları varmış ki, o da bizim Kayıkçı Ali'ymiş.

Ali'nin kayığına binip de, Büyükada'ya varmadan, Heybeli'nin hemen arkasında mehtap altında, dalga üstünde Ali'nin tezgahından geçmeyen yokmuş. Ali de Ali'ymiş hani...

Öylesine bir çekiciliği varmış ki, kayığına müşteri olup da kürek çeken kaslı kollarını, ay ışığında parlayan kavruk tenini gören daha Kınalı'ya bile varmadan, Ali'nin karşısında bir mum gibi eriyormuş.

Eee, Kayıkçı Ali de müşteri velinimettir anlayışıyla hiç birine hayır demiyor, sessizce işini görüyor, ve lakin kayıkta olanı biteni asla ve asla hiç bir mecliste mevzu bahis etmiyormuş.

Günlerden bir gün, Çukurova'nin güzelliği ve dirayeti dillere destan, uğrunda bıçaklar çekilen, kurşunlar atılan, mekanlar basılan Afet-i Devran Neriman'ı Kumkapı'nın en ünlü meyhanelerinden birine transfer olmuş.
Bu Neriman, Venüs kadar güzel, lakin Rahibe Teresa kadar da frijitmiş.
Rivayet olunurmuş ki Neriman'i tezgahından geçirecek er kişi henüz ahir zamana intikal etmemiş, o mübarek ana o yavuz yiğidi daha doğurmamıştır...

Her nasılsa temmuz gecelerinden bir mehtaplı gecede , Afet-i Devran Neriman'ın Büyükada'ya gitmesi icab etmiş. Çevresindekiler acele etmemesini, sabahı, ilk vapuru beklemesini önermişler. Dinlemeyip ısrar edince de Ali'nin namını anlatmışlar.
Şuh bir kahkaha savurmuş Neriman:
- 'Hahahayyyyt, demiş, O kayıkçı parçası mı namusuma el sürecek ?'

Aman yapma etme büyük konuşma, Ali'nin kayığına binip de donuna dokunmadan inen yok demişler.. Dinletememişler. Nihayet binmiş Neriman Ali'nin kayığına.. Çek demiş Büyükada'ya.. Hayhay demiş Ali.. Vira bismillah çekip asılmış küreklere. Moda burnu hizasına geldiklerinde, Neriman dayanamayıp göz ucuyla kaçamak bakışlar atmaya baslamis Ali'ye....
Bir yandan Ali'nin namının hiç de haksız olmadığını düşünürken, bir yandan da içinde kıpraşan karşı koyamadığı arzuya gem vurmaya çalışıyormuş.
Bir kaç kez göz göze gelmişler... Ali hiç ses etmemiş.
Derken Neriman'ın kaçamak bakışları sıklaşmış.. Zaptetmeye çalıştığı arzuları coştukça coşuyormuş..

Öte yandan da, uğruna erkeksiz yaşadığı belki de eline erkek eli değmeden mundar
olup öte aleme hicretine sebep olacak namı geliyormuş aklına...
O içinde böyle fırtınalar yaşarken, Ali sessizliği bozuvermis , bir yandan küreklere asılırken
bir yandan da nasihat verir gibi, of çeker gibi mırıldanmaya başlamış:

- 'Derleeeeeer, derleeeeeer, derleeeeeer, derleeeeeer. ..'
Ses etmemiş Neriman.. Ali devam etmiş ,- 'Derleeeer, derleeer, derleeer, derleer...'
Neriman zaten hormonlarıyla amansız bir cenk halinde, Ali'nin umursamazlığı ve "derleeer derleeer" şeklindeki "hu" çekmesi iyice sinirlerini bozmuş ve çıkışmış:
- 'Ne derler be!? Ne derleeeer?'
Ali sakin, türkü kıvamında, sanki kendi kendine sesli düşünüyormuş gibi devam etmiş..
- 'Derleeer derleeeer. Ali'nin kayığına bindin bir kere, Neriman.
Vermesen de verdi derleeer...'

Sonra mı ne olmuş ?
Ali hiçbir mecliste bunu konu bile etmemiş