Birbirlerini çok seven, fakir oldukları kadar kimsesiz bir çift. Sadece küçük bir tarlaları ve tarlanın yanında tek odalı derme çatma bir evleri var. Ama günlerden bir gün adamın ölümü daha kötü günlerin başlamasına sebep olmuş. Çünkü kadın hamile... Tüm acısına rağmen geçirdiği hamilelik döneminde, karnında taşıdığı bebeği ile sürekli konuşarak avunur kadın. Ve günlerden bir gün doğum gerçekleşir. Nur topu gibi bir bebektir bu.. Her gün onunla tarlaya gider, sırtında taşır akşama kadar çalışır ve birlikte eve dönerler… Bebek büyürken yine günlerden bir gün bir kunduz bulurlar. Her gün onlarla birlikte ve onları takip ederek eve gider kunduz. Sabah yine onları bekler ve onlarla tarlaya gider. Kadın kunduzla bebeği hiç yalnız bırakmaz tabii ki…Bir süre sonra evde birlikte yaşamaya başlarlar. Bebek evde uyurken kadın da evin önünü süpürmek ister. Kısa bir süre de olsa...Geri geldiğinde kunduzun ağzı kan içindedir…Hemen elindeki süpürgenin sopasıyla kunduzu vura vura öldürür ve bebeğin yanına gelir…

BEBEK MIŞIL MIŞIL UYURKEN, AYAKUCUNDA KAFASI KOPARTILMIŞ BİR YILAN BULUR ANNE.....

Belki bu bir önyargı, belki değil...